Sporty wodne z roku na rok stają się coraz bardziej popularne, a wśród nich żeglarstwo. Jachting jest okazją do bliskiego kontaktu z przyrodą. To najlepszy sposób na aktywny wypoczynek. To okazja do bliskiego kontaktu z naturą, która potrafi uzdrowić ciało i umysł. Dlatego też zapraszamy młodzież, studentów oraz dorosłych na rejsy ze Szkołą Żeglarstwa PuntoVita. Gwarantujemy doskonałą zabawę i niezapomniane przeżycia żeglarskie!
Udokumentowana historia piractwa liczy ponad 3 000 lat. Najstarszą wzmiankę o piratach, jaką dotąd odnaleziono, stanowi list na glinianej tabliczce, wyryty około roku 1350 p. n. e. Jest to list do faraona Echnatona, informujący o systematycznych napadach piratów na wybrzeża Cylicji – południowy rejon dzisiejszej Turcji. Następne stulecia obfitują w dowody na wszechobecność i zuchwałość piratów.
Padał deszcz kiedy przyjeżdżaliśmy do Giżycka w piątek po południu. Jeszcze z pociągu jadącego nad jeziorem Niegocin widać było jak wysoki jest stan wody w jeziorach – komunikaty o przekroczeniu najwyższego dopuszczalnego stanu wody dosłownie zalały internet przed majówką.
Nie spodziewaliśmy się tłumów.
Port AZS Wilkasy i nowa firma czarterująca przywitały nas bardzo przyjaźnie – nasze nowe jachty spisały się w majówkę bardzo dobrze. Natomiast nasza baza w Wilkasach posiada mnóstwo zalet.
„Ach, jak przyjemnie kołysać się wśród fal…” – chociaż większości z nas morze, żagle, długie rejsy kojarzą się z niezapomnianą przygodą i stanowią nierzadko spełnienie marzeń, dla „zawodowców” praca na morzu z czasem staje się źródłem stresów i frustracji.
Morze nie jest wyzwaniem i zewem wolności – staje się miejscem pracy i codziennego znoju. Istnieje sporo zagrożeń, które dla młodych adeptów tej sztuki mogą okazać się trudne do przezwyciężenia. Możliwe, że w ogóle nie wystąpią, ale… warto zdawać sobie z nich sprawę 😉
Na Mazurach możemy zobaczyć tylko trzy ze 106 czynnych w Polsce śluz: Guziankę, Karwik i Przerwanki. Wyprawa przez każdą z nich to zupełnie inna historia! Pierwsza znana śluza komorowa w Europie pochodziła z 1373 roku, ale wynalazek ten podobno wynaleziono po raz pierwszy w Chinach w 984 r. Pierwsza na świecie śluza komorowa z dwojgiem wrót powstała na Rzece Zachodniej.
Miała długość ponad 70 metrów i umożliwiała pokonanie różnicy poziomów od ok. 1,50 metra, co jest wynikiem podobnym do pracy śluz obecnie istniejących na Mazurach. Pomysł chińskiego komisarza transportu Qiao Weiyue, okazał się znacznie lepszy niż wciąganie łodzi w górę za pomocą lin naciąganych na kabestanach obracanych przez woły…
Wiecie kto był pierwszym żeglarzem na Mazurach? W 1379 roku wielki mistrz zakonu krzyżackiego Winrich von Kniprode wybrał się na wycieczkę z Pisza do Węgorzewa… zwykłą drewnianą łodzią! Trudno powiedzieć jak to zrobił, bo nie było jeszcze kanałów łączących jeziora. Pierwsze projekty budowy kanałów mazurskich opracowywali polscy geodeci i inżynierowie już w XVII wieku.
Pod koniec wieku XVIII prowizoryczne kanały łączyły jeziora Śniardwy i Mamry, a pomiędzy jeziorem Mikołajskim a Tałty istniała drewniana śluza. Kanały na tej trasie uległy zapiaszczeniu i zaprzestano ich eksploatacji, ostatecznie uległy zniszczeniu podczas wojen napoleońskich.
Istnieje wiele sposobów wzywania pomocy na wodzie. Niektóre z nich są dość niekonwencjonalne i rzadko stosowane. Koniecznie musimy je wszystkie znać, nie tylko ze względu na bezpieczeństwo nasze i naszej załogi, ale też po to byśmy umieli w porę odczytać sygnały dawane nam przez innych żeglarzy i pośpieszyli im z pomocą.
Na naszych rejsach szkoleniowych na Mazurach uczymy kursantów nie tylko teorii – wskazujemy też w jaki sposób najłatwiej wezwać pomoc na śródlądziu w przeróżnych sytuacjach, również wtedy gdy telefon wpadnie na do wody…
W tym artykule opiszę wszystkie sposoby wzywania pomocy na wodzie, a w szczególności te niedoceniane i – niestety! – często lekceważone.
Przemierzając wody mazurskich jezior z pewnością natkniecie się na wiele wysp. Wiele z nich to dzikie zakątki, stanowiące rezerwat przyrody. Są też i takie, które można odwiedzić podczas rejsów na Mazurach. W tym artykule opiszę trzy – moim zdaniem najciekawsze – z wielu wysp na Szlaku Wielkich Jezior. Wszystkie z nich są chronione i można podziwiać je wyłącznie z pokładu jachtu.
„Ważna jest tylko ta pogoda, którą w sercu będę miał, ważna jest tylko ta pogoda, choć za burtą wielki szkwał…” Wprawdzie pogoda ducha na jachcie jest sprawą pierwszorzędną, bo niełatwo jest wytrzymać na ograniczonej przestrzeni, kiedy dominują minorowe nastroje, to jednak na tę atmosferyczną należy zwracać uwagę w pierwszej kolejności. Woda to potężny żywioł i bez względu, czy mówimy o tej słodkiej czy większej, słonej, może zamienić się w prawdziwą bestię, kiedy jej gniew podżegany jest przez trudne warunki pogodowe. Na początek skupimy się na kaprysach wiatru…
Bij Szwedzina… Zima w toku, śnieg pewnie wciąż na kei, jachty pogrążone w śnie zimowym w hangarach… Idealny czas, żeby usiąść w fotelu w ciepłym domu, włączyć sobie płytę z szantami, odpłynąć i wyobrazić sobie nas samych, przeżywających to wszystko… Ja robiłam to zdecydowanie za długo, dlatego już w sobotę jadę zrobić dla Was zdjęcie śniegu na chorwackiej kei 😉 Ale wracając do tematu – dotychczas przedstawiłam Wam historie słynnych żaglowców i pewnego biednego marynarza. Dziś chciałabym zaprezentować utwory, które opowiadają o bitwach morskich… z polskim akcentem!
Szantowo… W poprzednim artykule obiecałam przedstawienie historii kolejnego jachtu ze stoczni Lunenburg. Dziś, poza tą opowieścią, przedstawię również niestety smutne wspomnienie o pewnym angielskim marynarzu. „Blue Nose, dzielne imię twe…” „Blue Nose” jest szantą (jedną z moich ulubionych 😉 ) wykonywaną przez zespół Packet, którego słowa zostały napisane przez Annę Peszkowską.
Opowiada historię dwumasztowego szkunera rybackiego, zaprojektowanego z myślą o regatach przez Williama Jamesa Roue’a, a zbudowanego na przełomie lat 1920-1921 we wspomnianej stoczni w Lunenburg w kanadyjskiej Nowej Szkocji.
