Sporty wodne z roku na rok stają się coraz bardziej popularne, a wśród nich żeglarstwo. Jachting jest okazją do bliskiego kontaktu z przyrodą. To najlepszy sposób na aktywny wypoczynek. To okazja do bliskiego kontaktu z naturą, która potrafi uzdrowić ciało i umysł. Dlatego też zapraszamy młodzież, studentów oraz dorosłych na rejsy ze Szkołą Żeglarstwa PuntoVita. Gwarantujemy doskonałą zabawę i niezapomniane przeżycia żeglarskie!
Kariera Henry’ego Morgan’a była oszałamiającą, legendarną wręcz karierą piracką: od zwykłego żołnierza do nieformalnego władcy Jamajki i niekwestionowanego „Króla Bukanierów”. Swoją sławę wśród wrogów i przyjaciół młody pirat zdobył dzięki śmiałym wyprawom na Villahermosa – stolicę meksykańskiej prowincji Tabasco oraz Gran Grenada – centrum wydobycia srebra w Nikaragui.
Edward Mansveld albo Mansfield był siedemnastowiecznym Holenderskim korsarzem i bukanierem, który niegdyś uważany był za nieformalnego wodza „Brethren of the Coast” – Braterstwa Wybrzeża, które było luźną koalicją piratów i korsarzy, działającej na Morzu Karaibskim w XVII i XVIII wieku. Edward Mansfield jako pierwszy zorganizował dużej skali ataki na hiszpańskie terytoria w Nowym Świecie.
W połowie XVI wieku na wyspach Morza Karaibskiego nastąpiły duże zmiany. Miasta portowe kwitły, a ludność wiejska opuszczała swoje zagrody i plantacje by poszukiwać szczęścia w kopalniach w Meksyku i Peru. Wyludniające się wyspy Haiti, Jamajka, Puerto Rico oraz setki pomniejszych wysepek stały się miejscem schronienia dla tysięcy tych, którzy w Nowym Świecie nie znaleźli szczęścia: bankrutów, zbiegłych z plantacji niewolników, dezerterów i pirackich rozbitków oraz wszelakich odcieni awanturników i bandytów.
Uważa się, że urodził się około 1540 roku, jako najstarszy z dwunastu synów rybaka. Jego rodzina żyła w skrajnej nędzy – pierwszym domem jaki Drake zapamiętał był rozpadający się wrak statku.
Zawodu żeglarza uczył się od 12 roku życia na małym przybrzeżnym żaglowcu jako sternik i przemytnik, później pracował na zlecenie swojego kuzyna, sir Johna Hawkinsa. Jako oficer pływał na statkach przewożących niewolników u zachodniego wybrzeża Afryki.
Czterysta lat temu Hiszpanie używali galeonów do transportu bogactw z Ameryki Południowej do Europy oraz do wielu morskich bitew. Okręty te miały zwykle trzy maszty, rzadziej cztery, trójkątne żagle łacińskie na dziobie i bezanmaszcie na rufie oraz żagle rejowe na grotmaszcie. Statki te były pięknie zdobione i szlachetnie nazywane, jednak ta oprawa jedynie łagodziła ich prawdziwe oblicze: dźwigające od kilku do ponad stu dział galeony były najgroźniejszymi okrętami swoich czasów.
Złote Miasta. Wiosną 1493 roku do Hiszpanii powrócił z długiej wyprawy żeglarz włoskiego pochodzenia, Krzysztof Kolumb. Ziemie przez niego odkryte stały się w mniemaniu króla hiszpańskiego jego własnością.
Na przejętych wyspach znajdowano liczne bogactwa naturalne, nie znaleziono jednak tego czego szukano najbardziej: złota i srebra. Odnaleziono je dopiero na stałym lądzie w królestwach Azteków i Inków, które zostały w kilka lat doszczętnie zniszczone i splądrowane przez europejskich najeźdźców.
Grecka triera wojenna była najgroźniejszym okrętem wojennym swoich czasów. Jej załoga liczyła 200 wioślarzy siedzących w trzech rzędach po obu stronach, co mogło statkowi nadać naprawdę sporą prędkość i umożliwiało trierze taranowanie wrogich okrętów.
Nazwa galera pochodzi od mieczowej ryby zwanej galeos – jej głowa przypomina mieczowe zakończenie galer. Historia galer jest bardzo długa, od starożytności do końca średniowiecza. Militarne znaczenie galer spadło dopiero po bitwie pod Lepanto w 1571 roku. Po tej bitwie na Morzu Śródziemnym nadal można było spotkać galery, aż nawet do XIX w. Pełniły wtedy już funkcje bardziej honorowe lub reprezentacyjne.
O Wikingach każdy słyszał. Jednak nie każdy ma pojęcie jak daleko dotarli, jak wyjątkowe były ich łodzie i dlaczego zniknęli z kart historii równie nagle jak się pojawili. Kim naprawdę byli normańscy piraci zwani powszechnie Wikingami?
Waleczność i fizyczna siła nie były jedyną bronią Normanów. Być może nigdy nie usłyszeli byśmy o Wikingach, gdyby nie ich niebywały jak na owe czasy kunszt budowy statków. Konstruowali oni głównie dwa rodzaje okrętów: drakkary i knorry. Drakkar – płaskodenna łódź wiosłowa z prostokątnymi żaglami – był to rodzaj przybrzeżnej, szybkiej łodzi bojowej.
Udokumentowana historia piractwa liczy ponad 3 000 lat. Najstarszą wzmiankę o piratach, jaką dotąd odnaleziono, stanowi list na glinianej tabliczce, wyryty około roku 1350 p. n. e. Jest to list do faraona Echnatona, informujący o systematycznych napadach piratów na wybrzeża Cylicji – południowy rejon dzisiejszej Turcji. Następne stulecia obfitują w dowody na wszechobecność i zuchwałość piratów.
