Edward Mansveld albo Mansfield był siedemnastowiecznym Holenderskim korsarzem i bukanierem, który niegdyś uważany był za nieformalnego wodza „Brethren of the Coast” – Braterstwa Wybrzeża, które było luźną koalicją piratów i korsarzy, działającej na Morzu Karaibskim w XVII i XVIII wieku. Edward Mansfield jako pierwszy zorganizował dużej skali ataki na hiszpańskie terytoria w Nowym Świecie.
Jego szczególnie skuteczna taktyka była potem używana do napadania na hiszpańskie fortece w przyszłych latach. Był powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych bukanierów swoich czasów. Po śmierci jego pozycja została przybrana przez jego protegowanego i wice admirała Henry’ego Morgana.
Pierwszy prywatny okręt piracki
Jego pochodzenie jest w większości nieznane, pojawiają się sprzeczne informacje jakoby był Holendrem z Curaçao albo Anglikiem, i podaje się dwie wersje jego nazwiska: Mansvelt albo Mansfield. Jest pierwszą znaną w historii osobą, która zaczęła służyć jako pirat na zlecenie działając na prywatnym okręcie.
Jego statek został uprawniony do udziału w wojnie u boku floty państwowej dla Port Royal na Jamajce w roku 1659. Urzędujący na Jamajce Edward Mansfield, podczas wczesnych lat 60-tych XVII wieku, zaczął najeżdżać hiszpańskie osady żeglugowe i nadbrzeżne, ciągnące się wzdłuż całego wybrzeża pacyficznego Ameryki Południowej.
Podczas jednego z takich najazdów, dowódca statku, na którym służył Mansfield został raniony i Mansfield przejął dowództwo nad liczącym tysiąc mężczyzn oddziałem desantowym i obrabował jedno z hiszpańskich miast, osobiście wymuszając poddanie się miasta oraz zajmując 14 okrętów w porcie. Następnie używając podobnej taktyki do najeżdżania mniejszych osad, poprowadził swoje własne statki i pirackie załogi.
Porażki wodza Braterstwa Wybrzeża
Pod koniec 1665 zaatakował Kubańską wioskę wraz z 200 bukanierami. Wkrótce po tym ataku zostało nowo mianowany gubernator – Thomas Modyford – zaproponował mu dowodzenie w Porcie Royal, aby żeglować przeciwko Holendrom w Curaçao. Jednakże jego ludzie odmówili walki przeciwko Holendrom, ponieważ niektórzy z nich sami byli Holendrami, podczas gdy inni sądzili, że dużo bardziej zyskownym byłoby kontynuowanie napadów przeciwko Hiszpanom.
W styczniu 1666, Mansfield i jego załoga opuścili Jamajkę. Według pisarza i historyka Alexandra Exquemelin, to Mansfield prowadził flotę, która zajęła i złupiła Granadę i Wyspę Św. Katarzyny, jednak jest to często poddawane w dyskusję. Został jednakże mianowany admirałem floty liczącej pomiędzy 10-15 statkami i szacowanej na 500 ludzi.
Żeglując ku Kostaryce w kwietniu, usiłował zaatakować Cartago (miasto położone kilka mil w głąb lądu w Kostaryce), jednak został zmuszony do odwrotu przez silny opór hiszpańskich obrońców. Część załogi zdecydowała opuścić wyprawę i wrócić na Jamajkę lub Tortugę po tej porażce, jednakże sam Mansfield ograbił wyspę Św, Katarzyny i zdobył wyspę Santa Catalina, która była pod władzą hiszpańską w momencie, kiedy Mansfield na nią przybył.
Kres życia pirata
Po okupacji Świętej Katarzyny, Edward Mansfield posłał do Portu Royal prośbę o wsparcie w celu używania wyspy jako bazy do atakowania Hiszpanów. Nie udało mu się jednak przekonać Gubernatora, który odmówił jego prośbie, podobnie jak nie powiódł mu się plan zajęcia wyspy jako pirackiego raju.
Przywódca bukanierów umarł prawdopodobnie od niespodziewanej choroby, choć inna wersja wydarzeń, mówi, ze pożeglował z wyspy do Tortugi i został schwytana przez Hiszpanów, którzy poddali go egzekucji za piractwo w Portobelo.
Jego autorytet został przejęty przez kolejnego wznoszącego się bukanierskiego kapitana, Henry’ego Morgana.